Marinus Kooger

Ook bekend als: Marinus Jan Kooger, Jan

Marinus Jan Kooger, op 3 oktober 1902 op Texel geboren. Hij volgt daar zes jaar lagere school en verlaat deze op elfjarige leeftijd. Daarna werkt hij tot zijn zeventiende bij zijn vader als landbouwer. Vervolgens bezoekt hij twee jaar de Zeevaartschool op Texel en vaart ruim een jaar om ervaring op te doen. Na een half jaar terug op school slaagt hij als derde stuurman en vaart tot 1925. Na een korte opleiding voor een hogere rang dient hij vijf en een halve maand bij het 1e Regiment Vestingartillerie in Naarden en zwaait af als korporaal. Tot september 1929 vaart hij weer als stuurman. Op 2 september 1929 treedt hij in dienst als loods-kwekeling bij het Nederlands Loodswezen. In 1938 wordt hij aangesteld als loods en blijft in dienst tot oktober 1942, wanneer hij op wachtgeld wordt gesteld. Hij woont dan al vier maanden in Wemeldinge en verricht tijdens zijn wachtgeldperiode geen werk. In september 1943 ontvangt hij een oproep voor de Arbeidsinzet in Duitsland, maar duikt onder. Eerst verblijft hij enkele weken in Naarden, daarna tot april 1945 bij zijn vader op Texel, samen met zijn vrouw en vier kinderen. Op 6 april breekt er onder de 800 Georgische krijgsgevangenen die in dienst van de Duitsers op Texel werken, een opstand uit. Als de gevechten aanhouden, besluit de ondergrondse hulp uit Engeland te vragen. Omdat alle communicatie met dat land is verbroken, wil ze daar een boot heensturen. De keuze valt op de reddingsboot Joan Hodson. De schipper van de boot, Jan Bakker, vraagt hen eerst de onder het zand verdwenen rails uit te graven om de boot naar zee te kunnen brengen, ondanks het gevaar van Duitse beschietingen vanaf Vlieland. Met zes gewapende Georgiërs maken ze de boot klaar en graven de rails vrij. Naast Jan Kooger en Jan Bakker zijn de andere opvarenden Klaas van der Kooij Gzn, diens neef Klaas van der Kooij Jzn, Wim de Bloois, Cor Dros, Klaas Doornekamp, Remmert Hooijberg, Jaap Knol, Jaap Westdorp en vier Georgiërs. De tocht naar Engeland begint, langs gevaarlijke batterijen en mijnenvelden. Dankzij het lawaai van Duitse beschietingen blijft hun motor onopgemerkt. Ze bereiken de Noordzee en verdelen de mijnenwacht. Het weer is mooi, maar de nachten zijn koud. Onderweg ontwapenen ze de Georgiërs die wapens hebben gesmokkeld, omdat de boot het Rode Kruis-teken draagt. Bij nadering van de Engelse kust geven ze lichtsignalen af. Een RAF-vliegtuig cirkelt boven hen en leidt hen met vetpotten naar een veilige haven. Na 26 uur op zee zetten ze voet aan land bij Wundesly. De ontvangst is hartelijk: warmte, eten en sigaretten bieden verlichting. Ze blijken door een mijnenveld te zijn gevaren. Diezelfde dag worden ze naar Londen gebracht en in quarantaine geplaatst. De Georgiërs blijven achter. Na enkele dagen te zijn verhoord, worden ze vrijgelaten en verblijven in Chester House in Londen. Ze vragen de overheid om hulp naar Texel te sturen, maar dat verzoek wordt geweigerd om de voedseldroppings niet te verstoren. Eind april ontmoeten ze koningin Wilhelmina en prinses Juliana. Die luisteren aandachtig naar hun verhalen en tonen grote belangstelling voor de situatie in Nederland. In 1946 worden de heren door koningin Wilhelmina ook op 't Loo ontvangen. Jan Kooger overlijdt op 27 april 1987 op Texel.

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders

Marinus Jan Kooger (Texel, 3 oktober 1902 - Vlissingen, 27 april 1987) was een loods en Engelandvaarder. Samen met een aantal Texelaars en Georgiërs vertrok hij per boot naar Engeland om hulp te halen voor de opstand van de Georgiërs in Duitse krijgsdienst, wat later bekend werd als de Russenoorlog. Deze oorlog duurde van 5 april 1945 tot 20 mei 1945, toen Texel werd bevrijd. Bij de Russenoorlog kwamen circa 560 Georgiërs, 120 Texelaars en 812 Duitsers om het leven.

Bron: Stichting WO2Net | Oorlogsbronnen.nl