Philip Jacobs

Philip Jacobs is op 8 december 1922 in Amsterdam geboren, waar hij opgroeit in een Joods gezin. Bij het uitbreken van de oorlog woont hij met zijn ouders, broer en zus in de Rivierenbuurt. Zijn vader, Samuel Jacobs, is confectiefabrikant, zijn moeder Dora (Duifje) Jacobs-Vorst apothekersassistente. Na zijn eindexamen aan het Barlaeus Gymnasium studeert Jacobs scheikunde aan de Universiteit van Amsterdam. In 1941 verbiedt de Duitse bezetter Joden te studeren en moet Philip zijn studie afbreken. Hij duikt onder en werkt als boerenknecht in Steenderen en Houten. Als zijn net getrouwde broer zich begin 1942 moet melden voor de 'werkkampen' besluit hij diens plaats in te nemen. Als er gedreigd wordt met Mauthausen (hij noemt dat 'moordhuizen') als hij zich niet meldt, gaat hij naar Engeland om zich aan te sluiten bij de Nederlandse strijdkrachten. Op 1 mei 1942 fietst hij illegaal over de Belgische grens. Hij maakt contact met de Belgische verzetsorganisatie Witte Brigade en ontmoet in Namen de Nederlandse luitenant Garrelt van Borssum Buisman. Samen reizen ze verder. Bij de rivier de Cher, de grens met het toen nog niet door de Duitsers bezette Vichy-Frankrijk, blijkt de brug te zijn opgeblazen. Ze wachten totdat de Duitsers gaan lunchen en zwemmen dan de 200 meter brede rivier over. Later worden ze gearresteerd; ze ontsnappen en Van Borssum Buisman vertrekt naar Zwitserland. Jacobs reist door naar Toulouse. In Port Vendres, vlak voor de Spaanse grens, wordt hij aangehouden en overgebracht naar het Camp de Rivesaltes. Daaruit wordt hij bevrijd door de Nederlandse consul in Perpignan, Joop Kolkman (1896-1943). Deze brengt hem onder in Maison Mazard in Le Soler, waar tientallen Nederlandse Engelandvaarders wachten op hun tocht over de Pyreneeën. Jacobs gaat op 7 november in Cádiz aan boord van de Cabo de Buena Esperanza. Via Venezuela, Curaçao, Cuba en de VS bereikt hij Canada op 31 december 1942. Na een militaire basistraining in Guelph, Ontario, vaart hij met 22.000 militairen op het SS Queen Elizabeth naar Engeland. Jacobs wordt naar de Prinses Irene in Wolverhampton gestuurd en kiest voor de luchtmacht. Zijn ogen zijn te slecht om vlieger te worden, hij dient de rest van de oorlog als vliegtuigbewapeningsexpert en –instructeur bij het 322 Dutch squadron RAF. Hij heeft op Maidenhead bij de koningin thee gedronken. Na de oorlog voltooit hij zijn studie scheikunde en werkt hij als wetenschapper in de farmaceutische industrie op de Vondelingenplaat, waar hij de Sinaspril ontwikkelt, daarna als ziekenhuisapotheker en klinisch chemicus in het Eudokiaziekenhuis in Rotterdam. In december 1987 gaat hij met pensioen. Na zijn pensionering kampt hij met de "overlevingsschuld", "waarom heb ik het overleefd, en zij niet?". Regelmatig houdt hij voordrachten op scholen over zijn Engelandvaart, de bezetting en de Jodenvervolging. Vlak na de oorlog heeft hij een Yad Vashem onderscheiding aangevraagd voor Joop Kolkman, die uiteindelijk op 17 februari 2013 is toegekend.

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders

Philip Jacobs (Amsterdam, 8 december 1922 - Amsterdam, 31 juli 2013) was een Engelandvaarder van Joodse afkomst. Jacobs trad in Engeland in dienst bij de RAF.

Bron: Stichting WO2Net | Oorlogsbronnen.nl